...

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

You Are Here: Home» BASKET , SLIDER » «Όταν γνώρισα τον Ρίβερ»


-->Διαβάστε τι είπε για  τη γνωριμία του με τον Ντέιβιντ Ρίβερς και τον τελικό του ’97, που παρακολούθησε σε ελληνική ταβέρνα του Λονδίνου, ο Αμερικανός εκφωνητής της Euroleague TV.

Αναλυτικά, όσα έγραψε ο Λίαμ Κάνι στην επίσημη ιστοσελίδα της Euroleague:

“Έχοντας μεγαλώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκπαιδεύτηκα με την αμερικανική παιδεία του κορυφαίου παιχνιδιού στον κόσμο. Όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί μπασκετόφιλοι, παρακολούθησα αμέτρητα ματς σχολικού και κολλεγιακού επιπέδου. Κάθε Άνοιξη, έπαιρνα overdose από μαραθώνιες συνεδρίες της τρέλας του Μαρτίου με μεταδόσεις σε όλες τις ζώνες ώρας στις ΗΠΑ. Φαντάζομαι ότι δεν είναι έκπληξη, αν και κάπως ειρωνικό, ότι η εισαγωγή μου σε παιχνίδι της Euroleague ήρθε όσο ήμουν φοιτητής στην Ιντιάνα, την πόλη-καρδιά του αμερικανικού μπάσκετ.

Τα περισσότερα απογεύματα μετά τα μαθήματα έπαιζα με τους φίλους μου στο Knute Rockne Memorial Recreation Center στην αυλή του Πανεπιστημίου της Νοτρ Νταμ. Ο “Βράχος”, όπως τον αποκαλούσαμε, είχε δύο γήπεδα μπάσκετ δίπλα-δίπλα, με τα παρκέ να είναι τόσο προσεγμένα και καλογυαλισμένα, που μπορούσες να δεις την αντανάκλαση της εικόνας σου στο ξύλινο δάπεδο. Η μπάλα έκανε πραγματικά γκελ. Στον “Βράχο” γίνονταν τα καλύτερα παιχνίδια στο Πανεπιστήμιο και αυτό ήταν γνωστό σε όλους. Εκεί, έπαιζες για μία από τις δύο ομάδες. Ο “Βράχος” ήταν old school, πριν ακόμη εφευρεθεί ο όρος.

Παρ’ ότι χτισμένο στο 1939 και αφιερωμένο στη μνήμου του προπονητή αμερικανικού φουτμπόλ Κνούτε Ρόκνε, η εγκατάσταση γέννησε ήρωες της Euroleague. Ο Μπρους Φλάουερς, πρώην παίκτης της Νοτρ Νταμ, πέρασε πολλές ώρες στο “Βράχο” και δέχθηκε μία διάσημη τάπα στο τελευταίο δευτερόλεπτο του τελικού της Euroleague του 1983, εξασφαλίζοντας το γεγονός ότι η Παλλακανέστρο Καντού θα κέρδιζε την μεγάλη της αντίπαλο Ολίμπια Μιλάνο 69-68. Ο Κένι Μπάρλοου, που κέρδισε το τρόπαιο το 1987 με τη Μιλάνο, έπαιξε επίσης εκεί. Ένα χρόνο μετά, όταν ήμουν στη Νοτρ Νταμ, αν και ήξερα τον Φλάουερς και τον Μπάρλοου, δεν γνώριζα για την ευρωπαϊκή τους φήμη. Επίσης δεν ήξερα ότι ήμουν λίγη ώρα πριν ανταλλάξω χειραψία με έναν μελλοντικό θρύλο της Euroleague.

Ένα απόγευμα εκείνο το φθινόπωρο, τέσσερις από εμάς θέλαμε να παίξουμε ένα παιχνίδι στο “Βράχο”. Όσο περιμέναμε να παίξουμε με τους νικητές ενός παιχνιδιού σε εξέλιξη, σουτάραμε σε μία μπασκέτα στο πλάι. Τότε ήταν που κάποιος με χτύπησε στον ώμο από πίσω.

“Έι” μου είπε. “Έχετε άλλον;”
Πάγωσα. Κατάλαβα την ερώτηση αλλά ήταν σοκ το ποιος το ρωτούσε. Μπροστά μου ήταν ο Ντέιβιντ Ρίβερς, ο δύο φορές All-American γκαρντ της Νοτρ Νταμ. Μιλούσε σε μένα;
“Χρειάζεστε έναν ακόμη;” με ρώτησε.
“Ναι. Ναι. Χρειαζόμαστε έναν” απάντησα.
“Μπορώ να παίξω;” με ρώτησε ευγενικά.
“Φυσικά. Κανένα πρόβλημα” είπα κοιτάζοντας τους τρεις φίλους μου.

Είχαν σοκαριστεί που θα ήταν συμπαίκτες με τον Ντέιβιντ Ρίερς και συμφώνησαν σιωπηλά.

Ο Ντέιβιντ προέτεινε το χέρι του. “Είμαι ο Ντέιβιντ” είπε και πήρε μια μπάλα για να κάνει μερικές ντρίμπλες.

Δεν μπορώ να θυμηθώ το σκορ εκείνου του αγώνα. Απλά θυμάμαι να δίνω τη μπάλα στον Ντέιβιντ όποτε μπορούσα. Επίσης έκανα πολλά σκριν γι’ αυτόν. Ήμουν σίγουρος ότι εγώ δεν θα κατάφερνα να σκοράρω! Ο Ντέιβιντ ήταν ένας μάγος με τη μπάλα στα χέρια του. Ευέλικτος και χαρισματικός, ήταν απόλαυση να τον βλέπεις. Ο Ρίβερς μπορούσε να κινηθεί σαν τον Σέρχιο Ροντρίγκεθ και να πασάρει σαν τον Ζόραν Πλάνινιτς.

Η επόμενη φορά που είδα τον Ντέιβιντ Ρίβερς, ήταν σε οθόνη τηλεόρασης όταν ήμουν απόφοιτος Πανεπιστημίου στην Αγγλία εννέα χρόνια αργότερα.

Μία μέρα μπήκα στην κοινή αίθουσα του κολλεγίου για να συναντήσω έναν συμφοιτητή, τον Τάσο από την Αθήνα, που παραπονιόταν στα ελληνικά, καθώς διάβαζε το πρόγραμμα της τηλεόρασης στην “Times”.

“Δεν το πιστεύω ότι αυτή η χώρα δεν δείχνει τον τελικό της Euroleague στην τηλεόραση απόψε” μου είπε. “Τα τρία δημοφιλέστερα σπορ σε αυτήν τη χώρα είναι το ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο και το ποδόσφαιρο”.
“Με αυτήν τη σειρά;” ρώτησα.
“Εσύ είσαι Γιάνκης. Πρέπει να σου αρέσει το μπάσκετ. Ας βρούμε ένα μέρος να δούμε το ματς. Θέλεις; Ξέρω μερικά ελληνικά εστιατόρια στο Λονδίνο, που μπορεί να έχουν δορυφορική τηλεόραση”.
“Μεζές και μπάσκετ; Αυτό ακούγεται τόσο καλό όσο η τρέλα του Μαρτίου με τσίπς και σάλσα” είπα.

Το Λονδίνο είναι μια πόλη με πολλούς διαφορετικούς οικισμούς, ο καθένας με τα δικά του χαρακτηριστικά. Πρίμοουζ Χιλ. Σέπερντς Μπους. Μπρίξτον, Κάμντεν Τάουν, Γκρίνουιτς και άλλα. Ο Τάσος ήξερε αρκετά ελληνικά και ελληνοκυπριακά εστιατόρια στο Πάλμερς Γκριν, οπότε αυτός ήταν ο προορισμός μας. Δίπλα ήταν τα Γκριν Λέινς, τα οποία ήταν γνωστά και ως “Γκρικ Λέινς” κατ’ ευφημισμόν, όχι μακριά από την περιοχή Χαρινγκέι, που φιλοξένησε το Ολυμπιακό μπασκετικό τουρνουά το 1948, στους δεύτερους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.

Δεν μας πήρε πολύ να βρούμε ένα ρεστοράν να δείχνει το ματς μέσω δορυφόρου. Βρήκαμε ένα μέρος ανάμεσα σε ένα γεμάτο δωμάτιο, πήραμε λίγο ελληνικό φαγητό και παρακολουθήσαμε.

Το ματς ήταν ανάμεσα στον Ολυμπιακό από την Ελλάδα και τη Μπαρτσελόνα από την Ισπανία. Σαν Αμερικανός, είχα μαγευτεί από την αίσθηση του διεθνούς τουρνουά. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα ένα παιχνίδι της Euroleague και το θέαμα με καθήλωνε. Ο ιδιοκτήτης ανέβασε τον ήχο στην τηλεόραση, δημιουργώντας πραγματικό θόρυβο στο εστιατόριο, αλλά δεν με ένοιαζε – Η περιγραφή ήταν στα ελληνικά!

Ανάμεσα από τον καπνό του δωματίου, νόμισα ότι είδα τον Ντέιβιντ Ρίβερς να παίζει για τους “κόκκινους”. Μπορούσε αλήθεια να είναι ο συμμαθητής μου από τη Νοτρ Νταμ; Δεν είχα ιδέα ότι έπαιζε στην Ευρώπη.
“Αυτός είναι ο Ντέιβιντ Ρίβερς που παίζει για τον Ολυμπιακό;” ρώτησα τον Τάσο.
“Ναι. Τι παίκτης! Είναι η δεύτερή του σεζόν με εμάς. Τον ξέρεις;”
“Ναι, πηγαίναμε κολλέγιο μαζί” απάντησα.
“Ξέρεις τον Ντέιβιντ Ρίβερς;” με ρώτησε ο Τάσος έκπληκτος. Γύρισε την καρέκλα του και άρχισε να φωνάζει κάτι σε όλους τους πελάτες της ταβέρνας.
“Παρακαλώ μη μου πεις ότι είπες σε όλους ότι ξέρω τον Ντέιβιντ Ρίβερς” είπα. “Πες μου ότι δεν το έκανες. Σου είπα ότι πήγα κολλέγιο μαζί του. Έπαιξα μία φορά μαζί του. Ο άνθρωπος δεν θα με ξεχώριζε ποτέ μέσα σε πλήθος”.

Αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Όλοι ήθελαν να μου σφίξουν το χέρι, κάτι που ήταν όμορφο. Και όλοι ήθελαν να με κεράσουν ούζο, που ήταν λιγότερο όμορφο.

Ήταν μια βραδιά ευφορίας. Ο Ρίβερς έπαιξε ένα εκπληκτικό παιχνίδι σε μία κλασική μονομαχία με τον γκαρντ της Μπαρτσελόνα Σάσα Τζόρτζεβιτς. Ο Ντόυσαν Ίβκοβιτς οδήγησε τον Ολυμπιακό σε νίκη με 73-58, παίρνοντας τον πρώτο από τους δύο του ευρωπαϊκούς του τίτλους. Ο Ρίβερς αναδείχθηκε MVP του Final Four για την τεράστια συμβολή του στη νίκη.

Στην τέταρτη περίοδο, με τη νίκη του Ολυμπιακού να είναι πλέον πολύ πιο πιθανή, οι πελάτες στην ταβέρνα άρχιαν να τραγουδάνε. Είχα ξαναδεί πάθος για το μπάσκετ παλαιότερα, αλλά δεν είχα δει ποτέ κόσμο να τραγουδάει δυνατά. Ήταν μία ανεβαστική εμπειρία, που δεν είχα ξαναζήσει. Η Ρώμη, η αιώνια πόλη, φιλοξενούσε το Final Four εκείνη τη χρονιά, ως ιδανικό background σε ένα ατελείωτο βράδυ. Ήξερα από εκείνο το βράδυ ότι θα γίνω θεατής της Euroleague.

Φέτος, το Final 4 έρχεται στην O2 στο Λονδίνο για πρώτη φορά. Τι χρονιά για το μπάσκετ στο Μπλάιτι. Το Λονδίνο είναι η μόνη πόλη στην ιστορία που έχει φιλοξενήσει τρεις φορές του Ολυμπιακούς. Οι Άγγλοι φίλαθλοι αγκάλιασαν το ήθος και το πνεύμα τον Θερινών Αγώνων και γέμισαν την Αρένα του Μπάσκετ στο Ολυμπιακό Πάρκο. Τώρα, είναι η σειρά του Final 4 της Euroleague.

Το βράδυ της 12ης Μαΐου, σκοπεύω να βρίσκομαι στην O2 παρακολουθώντας τον τελικό της Euroleague. Το Λονδίνο είναι η πόλη μου και τώρα έχω το προνόμιο να παρακολουθώ παιχνίδια σαν εκφωνητής στην Euroleague TV.

Χρόνια μετά αφότου ανακάλυψα την Euroleague, έχω πλήρη εκτίμηση και σεβασμό για το επίπεδο της διοργάνωσης και την ποιότητα των παικτών. Αντικατοπτρίζει το μπάσκετ που παίζεται στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον πρώτο τελικό της Euroleague που είδα σε μια ελληνική ταβέρνα του βόρειου Λονδίνου, μια εμπειρία που χάραξε μια αιώνια εικόνα στη μπασκετική μνήμη μου”.

 πηγη  xaros7.gr
Tags: BASKET , SLIDER