...

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

You Are Here: Home» Απόψεις , MOUDY , PODOSFAIRO , SLIDER » ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ συνέντευξη για τα αδικοχαμένα αδέρφια (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ) *VIDEO*



Πρωί 8ης Φλεβάρη,1981.Επικρατούσε ένας απόλυτος πανζουρλισμός στον Πειραιά,απ'άκρη σ'άκρη.Η 20η αγωνιστική του πρωταθλήματος του 1981, περιλαμβάνει το ντέρμπι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ στο γήπεδο Καραϊσκάκη και οι ποδοσφαιρόφιλοι περιμένουν να θαυμάσουν τα μεγάλους άσους των δύο ομάδων. Σαργκάνης, Νοβοσέλατς, Νικολούδης, Αναστόπουλος, Οικονομόπουλος, Αρδίζογλου, Μπάγεβιτς, Μαύρος, είναι μερικοί από τους λόγους που το Καραϊσκάκη έχει αρχίσει να δέχεται τον κόσμο από τις 12:00, ενώ η έναρξη του αγώνα είναι προγραμματισμένη για τις 15:15.Τα 35.450 εισιτήρια είχαν γίνει ανάρπαστα μέρες πριν,ενώ ο καιρός ήταν ιδανικός για την διεξαγωγή ενός ντέρμπι.

Από νωρίς το "Καραισκάκης" έσφυζε από κόσμο,συζητήσεις μικρών και μεγάλων,προβλέψεις για την έκβαση του αγώνα,συνθήματα και τραγούδια για την πειραική ομάδα.Ο διαιτητής σφύριξε για την έναρξη του αγώνα και,από νωρίς,οι παίχτες του Ολυμπιακού φάνηκαν πιο ορεξάτοι,γεγονός που επαληθεύτηκε στη συνέχεια.Οι Γαλάκος (τρις), Κουσουλάκης, Ορφανός και Βαμβακούλας δίνουν απέραντη χαρά στους οπαδούς τους, «σκορπίζοντας» την ΑΕΚ με 6-0. Ο πίνακας του γηπέδου δείχνει 84’ στο τελευταίο γκολ του Ολυμπιακού με τον Νίκο Βαμβακούλα.

Η ώρα για τους πανηγυρισμούς πλησίασε, αλλά κάποιοι βιάζονται και θέλουν να τρέξουν στα είδωλά τους και ο κόσμος από την ΘΥΡΑ 7 προσπαθεί να μετακινηθεί προς τη ΘΥΡΑ 1. Το πλήθος παραληρεί. Συνθήματα θριάμβου ηχούν στο «Καραϊσκάκη», αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Οι νικητές πρέπει να γίνουν ένα με το κοινό τους. Να πανηγυρίσουν όλοι μαζί αυτό το κατόρθωμα. Το πιο ζωντανό κομμάτι των φιλάθλων του Ολυμπιακού βρισκόταν στη Θύρα 7. Οι περισσότεροι έτρεξαν ώστε να φτάσουν στην Θύρα 1 και να αντικρίσουν από κοντά τους ήρωες ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού.

Το μοιραίο δεν αργεί να γίνει.Δε θα σας παρουσιάσουμε,όμως,το χρονικό της τραγωδίας περιγράφοντας το.Το olympiakos-nea.org έψαξε και απέσπασε συνέντευξη από τον κο. Αρχέλαο Σταυριανό,έναν επιζώντα της θύρας 7.

Ακούστε την συνέντευξη:
                                                        Πρώτο κομμάτι.

      Ακούστε το δεύτερο κομμάτι:




Διαβάστε αναλυτικά την ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ συνέντευξη:


Καλησπέρα.Σήμερα έχουμε μαζί μας τον κύριο Αρχέλαο Σταυριανό,που μας παραχωρεί συνέντευξη για το χρονικό του ατυχήματος αποκλειστικά στο olympiakos-nea.org.Γεα σας κύριε Σταυριανέ,βρισκόσασταν στη θύρα 7 εκείνο το απόγευμα,οπότε γνωρίζετε με σαφή τρόπο την εξέλιξη της τραγωδίας.Πιστεύετε ότι η θύρα 7 ήταν υπεράριθμη εκείνο το απόγευμα;
"Καλησπέρα κατ'αρχάς σε σας και σ'όσους ακροατές ακούσουν αυτή τη συνέντευξη.Δεν επρόκειτο για υπεράριθμη θύρα.Το παλιό Καραισκάκη για εμάς τους παλιούς Ολυμπιακούς ήταν ένα από τα πιο ασφαλή γήπεδα που υπήρχαν τότε στην Ελλάδα.Όπως θα σας πω στη συνέχεια,άλλα ήταν τα αίτια που οδήγησαν σε τόσο αίμα και στο χαμό τόσων παιδιών.Εγώ ήμουν στη θύρα 7,όπως με ρωτήσατε,εκείνο το ηλιόλουστο μεσημέρι,το οποίο έμελλε να αποδειχθεί τόσο δραματικό για όλη τη ποδοσφαιρική κοινότητα,ιδίως για τον Ολυμπιακό,και γενικότερα να γραφτεί μια μαύρη σελίδα,από τις πιο δραματικές στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Μιλήσατε για αιτίες.Οι αστυνομικοί και οι φύλακες φαινόταν να βρίσκονται σε ετοιμότητα προκειμένου να λάβουν δράση σε περίπτωση κινδύνου;
" Όχι μόνο δεν υπήρξε ετοιμότητα,αντιθέτως υπήρξε ολική ολιγωρία,δραματική ολιγωρία,και για να γίνω πιο συγκεκριμένος,εξηγούμαι: όλες οι θύρες στο παλιό Καραισκάκη είχαν δύο τρόπους με τους οποίους ασφάλιζαν.Ο ένας τρόπος ήταν βαριά μεταλλικά κάγκελα,πολύ βαριά όμως,όχι από αυτά που μπορεί κανείς να τα διαρρήξει,τόνοι κάγκελα που σύρονται πάνω σε τροχιές και από μέσα από αυτά βρίσκονταν τα λεγόμενα "τουρνικέ",που για όσους είναι νέοι και δε γνωρίζουν,ήταν μεταλλικά περιστρεφόμενα ρόπαλα,όπως αυτά που έχουμε τώρα στο ΗΣΑΠ.Και τα δύο,λόγω μιας δραματικής αδράνειας,με τη λήξη του αγώνα δεν άνοιξαν,με αποτέλεσμα όλος αυτός ο κόσμος που κατέβαινε τις κατωθι της κερκίδας σκάλες-οι οποίες ήταν πολύ φαρδιές και ,δυστυχώς,κυκλικής μορφής,δεν ήταν ευθείες για να μπορούσες να δεις το άκρο,δηλαδή όταν ήσουν πάνω δε μπορούσες να δεις τι συμβαίνει κάτω.Στο τέλος της υπήρχε μια κλειστή θύρα,η οποία τελικά συνέθλιψε τους πρώτους που έφτασαν εκεί και,στη συνέχεια,ο ένας μετά τον άλλον ποδοπατούντο μέχρι που όλο αυτό το ανθρώπινο δράμα έφτασε πάνω σ'εμάς.Εγώ άργησα να βγω σχετικά,όπως έκανα πάντα-ήθελα να χαρώ την ατμόσφαιρα,αλλά όταν βγήκα αντίκρυσα αυτό το δραματικό συνωστισμό.

Εσείς αντιληφθήκατε από την πρώτη στιγμή ότι συνέβαινε αυτή η τραγωδία;
"Εγώ αντιλήφθηκα από την "7" που βρισκόμουν ότι στην "6",τη διπλανή θύρα,που βρίσκονταν και εκεί θερμόαιμοι Ολυμπιακοί,νεαρά παιδιά-εγώ ήμουν μόνο 20 χρονών,βγάλανε 2-3 θύματα,τα ξαπλώσανε στο τσιμέντο και τους έκαναν μαλάξεις αυτοί που ήξεραν.Τους πίεζαν,δηλαδή,στο θώρακα για να μπορέσουν να αναπνεύσουν.Αυτό το έβλεπα από τη (θύρα)7,ότι γινόταν στην (θύρα)6,όμως ήταν μονάχα 3 θύματα-κανείς δεν περίμενε από αυτούς που ήμασταν μες στο γήπεδο τι γινόταν έξω,δηλαδή στο τούνελ της σκάλας που οδηγούσε στην έξοδο του σταδίου."

Στο γήπεδο υπήρχαν οικογένειες,παιδιά με γονείς.Ποια ήταν η αντίδραση των ατόμων,που δεν ανήκαν στους "φανατικούς";
 "Υπάρχει κάτι σημαντικό που θα σας πω τώρα,το οποίο το 'χω πει και στο "ΦΩΣ" ,την μοναδική εφημερίδα του Ολυμπιακού που υπήρχε τότε:κανείς από εμάς που βρισκόμασταν στο γήπεδο δεν είχε αντιληφθεί τι συνέβαινε,κανείς δε μπορούσε να φανταστεί!Κάνω μια παρένθεση εδώ:Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα τότε!Δε μπορούσε να σε πάρει τηλέφωνο ο φίλος σου και να σου πει "πρόσεχε!".Κανείς δε μπορούσε να φανταστεί τι γινότανε,και μπορώ να σας το αποδείξω.Μετά από αυτά που θα σας διηγηθώ ότι μου συνέβησαν,κατευθύνθηκα στην πλατεία της Ζέας όπως συνήθιζα να κάνω μετά από τους εντός έδρας αγώνες.Όταν έφτασα εκεί,κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα!Το μόνο που άρχισε να γίνεται αντιληπτό είναι ότι τα τότε τηλεοπτικά δίκτυα νομίζω πως υπήρχε ίσως μόνο η κρατική τηλεόραση,ανέφερε κάποια στιγμή σε έκτακτη τοποθέτησή του ότι έπεσε η θύρα 7.Προσέχτε τι σας λέω ότι έπεσε όχι ότι υπήρξε συνωστισμός.''

Μετά απο αυτό όταν το αντιληφθήκατε,μετά απο πόσο καιρό το ξεπεράσατε;
''Ακούστε, αυτά τα πράγματα δεν ξεπερνιούνται ποτέ , όταν δηλαδή αντικρύσεις τόσο μπροστά σου τον θάνατο και θα σας πώ γιατί το λέω αυτό.Δεν μπορείς να το ξεπεράσεις ποτέ, μόνιμα θα σε συνοδεύει, μόνιμα έρχεται μέσ' τα μάτια σου.Θα σας πώ τι πέρασα εγώ,τώρα για να καταλάβετε τι εννοώ:Πολύ αργοπορημένος απο τον πολύ κόσμο πήγα και εγώ να βγώ και όπως πήγα να περπατήσω την σκάλα αυτήν την κυκλική αντιλήφθηκα ένα ρεύμα,μια ώθηση,μια δύναμη να με γυρνάει προς τα πίσω και ήταν εφτά λεπτά πρίν την λήξη του αγώνα,οχτώ λεπτά ξέρω εγώ κάτι τέτοιο.Ήταν το πιό έντονο αυτό το γύρισμα του κόσμου πρός τα πίσω που εγώ πήγα πρός τον τοίχο της σκάλας και πιάστηκα με όλη μου την δύναμη και με τα δύο μου χέρια απο μία υπάρχουσα κουμπαστή.Κουμπαστή είναι αυτά τα σίδερα που υπάρχουν στην άκρη της σκάλας και τα οποία είναι γερά πιασμένα στο μπετόν για να μπορεί να κρατάει ο κόσμος και να μην γλιστρήσει.Έβαλα και τα δύο μου χέρια στην κουμπαστή ,μέχρι τους αγκώνες τα κλείδωσα και αυτό ήταν και το μόνο που με έσωσε γιατί μετά απο τα επόμενα λεπτά το σώμα μου έφυγε απο το έδαφος και πήγαινε μια πρός τα μπρός (έξοδος) και μία πρός τα πίσω,μετά απο μεγάλες μάζες ανθρώπων,πιεζόμενοι ο ένας απο τον άλλον προσπαθούσανε να βρούνε μια διέξοδο.Γαντζωμένος λοιπόν, εγώ όπως είπα και σε άλλη εκπομπή απο τα κάγκελα αυτά της κουμπαστής τα οποία δεν άφηνα,με όλη μου την δύναμη,το κορμί μου έφυγε απο το έδαφος και ακολουθούσε αυτό το ρεύμα,το κορμί μου μέχρι τα χέρια μου-τα χέρια μου ήταν βουτηγμένα μάλλον γαντζωμένα πάνω σε αυτήν την κουμπαστή με κράταγαν και με ξαναεπαναέφεραν.Άν είχα αφήσει αυτήν την κουμπαστή ή αν δεν είχα την δύναμη πλέον να την κρατάω οπωσδήποτε τώρα-πιθανόν- να ήμουν απο αυτά τα 21 παιδιά.''

Μέσα στα 21 θύματα είχατε γνωστούς ή φίλους;
''Ναι,είχα ένα παιδί με τον οποίο μάλιστα έχω και μία φωτογραφία,τότε εγώ ταξίδευα με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ όπου πήγαινε ο Ολυμπιακός,δηλαδή Ρόδος ήταν αυτή,Κρήτη ήταν αυτή,Καστοριά,Δράμα,Θεσσαλονίκη πηγαίναμε παντού.Είχαμε τότε ένα πρακτορείο του ''ΛΑΚΗ ΤΟΥΛΖ'' θα το θυμούνται οι παλιοί Ολυμπιακοί,που μας έκανε και κάποιες καλές τιμές γιατί ήμασταν και εργαζόμενα παιδιά -δεν είχαμε λεφτά.Λοιπόν, και με αυτόν-μέσα σε αυτό το πούλμαν ας πούμε είχα ένα φιλαράκι με το οποίο έχω φωτογραφία του και θα σας πώ και πώς το πληροφορήθηκα εκ των υστέρων,μόνο με ονόματα δεν μπορούσα να καταλάβω ποιούς είχα χάσει-απο τους φίλους μου.Αργότερα όταν περάσαμε καμιά εβδομάδα και δημοσιευτήκανε οι φωτογραφίες και λοιπά,βρήκα μια φωτογραφία,εγώ όταν ήμασταν στην Καστοριά σε ένα παγωμένο πρωινό του χειμώνα,που είχαμε βγάλει μια φωτογραφία πρός το εθνικό στάδιο της Καστοριάς-αυτό το παιδί είχε φύγει-ΝΑΙ.
Αυτό που θέλω να σας πώ επίσης είναι ότι όταν συνέβη το μεγάλο κακό γιατί επρόκειται για πολύ μεγάλο κακό,και τα τότε ασθενοφόρα ''ουρλιάζανε'' και μεταφέρανε τον κόσμο στο Τζάνειο.Επίσης να πώ στους νεώτερους ότι οι δρόμοι όλοι είχαν κλείσει γύρω απο το Τζάνειο-δεν υπήρχε κυκλοφορία για να μπορούν να διέρχονται μόνο τα ασθενοφόρα και έγινε κάτι πρωτοφανές στην Ελλάδα κλήθηκαν όλοι οι γιατροί ανεξάρτητα αν ήταν του Τζανείου,να σπεύσουν πρός το Τζάνειο για να μπορέσουν να βοηθήσουν τους δεκάδες τραυματισμένους.Εγώ τότε-πλέον,γυρνόντας σπίτι-στον Κορυδαλλό μέναμε τότε,διαπίστωσα ότι η μητέρα μου είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του διαμερίσματος και δεν υπήρχε κανένας στο σπίτι και τότε μου είπε μια γειτόνισσα ότι πήγε στο Τζάνειο που σκοτώθηκαν τα παιδιά-να σε βρεί και όταν έφτασα στο Τζάνειο με πολύ κόπο λέγοντας ότι ψάχνω την μητέρα μου,διαπίστωσα ένα πράγμα που δεν μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νούς,μια καταστροφή δηλαδή συμβάντα που δεν μπορεί ''πιάσει η φαντασία του ανθρώπου,απο φορεία,απο ανθρώπους,απο εθελοντές αιμοδότες που είχαν πάει για να δώσουν αίμα στα παιδιά.Και εκεί πάνω στα φορεία έπεφτε η μάνα μου σε κάθε παιδί που περνούσε και φώναζε ''Γιέ μου'' και μπόρεσα και την προσέγγισα.
Η μόνη τύχη την οποία είχα τότε εγώ-Πέραν της βοήθειας του ΘΕΟΥ- είναι ότι είχα δευσμευτεί ότι δεν πρέπει να αφήσω αυτήν την κουμπαστή,αυτά τα πολύ γερά σίδερα που θυμούνται οι παλιοί.
Που μας βγάζανε στην θύρα 7 και τα οποία τα έβαλα μέσα στα χέρια μου -τα κλέιδωσα έτσι- και δεν τα άφηναν,βεβαίως χτύπησα λίγο στα ποδαράκια μου,λίγο στα χέρια μου,συμπιέστικα αλλά δεν είχα δηλαδή κάτι που να μπώ σε νοσοκομείο.Η ευθύνη και μάλιστα δεν αποδώθηκε ΠΟΤΕ και ούτε θα αποδωθεί είναι των ανθρώπων των υπευθύνων του σταδίου οι οποίοι για λόγους άγνωστους σε εμένα δεν άνοιξαν έγκαιρα τα τεράστια-μεγάλα-χάσματα που θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και δημιουργούν κάθε Κυριακή,να μπορέσει να βγεί ο κόσμος με φυσιολογική ροή.Το τι τους καθυστέρησε δεν θα το μάθουμε ΠΟΤΕ!Γιατί στην δίκη που έγινε και την παρακολουθούσα ζωντανά δεν έβαλε τέτοια συμπεράσματα λοιπόν αθωώθηκαν όλοι και δεν τιμωρηθηκε κανείς.
Από κάποια δραματική ολιγωρία,οι άνθρωποι οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι του σταδίου-Τώρα πές πίνανε μια μπύρα,πές κάτι τους καθυστέρησε-ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΙΣ ΘΥΡΕΣ...Με αποτέλεσμα να γίνει ένα ποδοπάτημα-Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός,μία ασφυξία του κόσμου οι οποίοι είτε ποδοπατημένοι-Μην μπορούν έτσι να πάρουν αέρα-σκωτόθηκαν τόσα παιδιά και κατέγραψα μια τέτοια τραγική εμπειρία...''

Οχτώ χρόνια αργότερα στις 8 Απριλίου του 1989 στο Στάδιο του Χίλσμπρό,φιλοξενήθηκε ο ημιτελικός του κυπέλλου Αγγλίας με αντιπάλους τις Νότιαμ Φόρεστ και την Λίβερπουλ,όπου θρηνήσαμε και εκεί πέρα θύματα.Πώς νιώσατε όταν το ακούσατε;
''Το έχω ακούσει και το έχω πληροφορηθεί.
Όταν βιώσεις μια τέτοια καταστροφή μετά όταν ακούσεις ότι άνοιξε μια απλή μύτη ή ότι ένα παιδάκι έπεσε και στραμπούληξε το ποδαράκι του-Το πιό απλό πράγμα-.Από μέσα σου όπως σας μιλώ τώρα εγώ απο το (1981) μέχρι σήμερα πόσα χρόνια έχουνε περάσει...Είναι περίπου 32 χρόνια.
Μιλάω τώρα που σας δίνω την συνέντευξη και τα ξαναζώ αυτά τα πράγματα.Οπότε και σε αυτήν την μεγάλη τραγωδία που είχε γίνει τότε,έκανα δύο-τρείς μέρες να συνέλθω και να επανέλθω σε κανονικό ρυθμό.Είναι πάρα πολύ δραματικά τα γεγονότα αυτά-Στους πολύ μεγάλους χώρους τους ποδοσφαιρικούς.Και το χειρότερο απο όλα είναι ότι δεν ήταν μια συμπλοκή οπαδών,δεν ήταν ένα κυνήγι-Απο αυτά που υπάρχουνε-γιατί υπήρχαν και πιό παλιά ειδικά το 80'.
Ήταν η κακία μοίρα;
Η αμέλια των ανρθώπων;
Όλα μαζί...
Τα οποία δημιούργησαν το χαμό τόσο νέων παιδιών...''


Και μια τελευταία ερώτηση.Τελικά το εισιτήριο το κρατήσατε;
''Το εισιτήριο το είχα κρατήσει και μάλιστα μου είχε πεί ο αδερφός μου να πάω να το πλαστικοποιήσω,όπως πλαστικοποιούνται οι ταυτότητες.Αυτήν την στιγμή όμως κάπου είναι-κάναμε και δύο μεταφορές μετά αλλάξαμε σπίτι-ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ...
Το μόνο που έχω στα χέρια -όχι ότι είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία-είναι το κασκόλ που φορούσα.Ήταν ένα πλεκτό κασκόλ κόκκινο,που μου το είχε πλέξει η μητέρα μου!
Δεν το έχασα όμως τότε στον αγώνα απλά πέρασε και αυτό τον πανικό.Και το έχω δεν χάθηκε δηλαδή όταν το φορώ το σώμα με έχει κάνει να πηγαίνει στον ουρανό και να ξαναγυρνάει.Αυτό το κασκόλ έμεινε πάνω μου και το έχω...

''Τέλος θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους μας αναξάρτητα απο οπαδική τοποθέτηση -γιατι ο Ολυμπιακός είναι ΜΕΓΑΛΗ αγάπη και για τα νέα παιδιά τα βλέπω και τα χαίρομαι- να μην ξανασυμβεί κανένα κακό σε κανένα ποδοσφαιρικό γήπεδο του κόσμου.''



Η αποκλειστική συνέντευξη δεν αρκέστηκε στην τυπική μεταφορά εικόνων,αλλά δημιούργησε μία πλήρως κατατοπιστική συναισθηματική ατμόσφαιρα.Ο κύριος Σταυριανός μας μετέφερε άρτια στο ματωμένο απόγευμα του Φλεβάρη.Εμείς,ως διαχειριστές μιας ολυμπιακής ιστοσελίδας,θέλουμε να μεταφέρουμε τα ειλικρινά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των απωλεσθέντων,αλλά και σε όλες τις οικογένειες που έχουν θρηνήσει θύματα σε παρόμοιες αθλητικές περιστάσεις.Τέλος,εμείς-όπως και συσσωμος ο αθλητικός κόσμος-ευχόμαστε να μην ξανασυμβεί ποτέ ξανά μια τέτοια τραγωδία.
Ευχαριστούμε θερμά τον ΑΔΕΡΦΟ μας που μας παραχώρησε αυτήν την ''ζωντανή'' μαρτυρία-ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ (www.olympiakos-nea.org) -που φέρνει πάρα πολλά πράγματα στο φώς..


ΑΘΑΝΑΤΟΙ